Masquerade... Hide your face so the world will never find you...

 

 

จากความเดิมตอนที่แล้ว

( ผู้ที่พลาด สามารถติดตามเพื่ออัพเดทให้ทันเหตุการณ์โดยคลิกที่ลิงค์ได้ในเอนทรี่ Oishi Cosplay 2 & Hot Japanese Festival # 1 (first entry: HOT DAY) )

 

 

ยามตะวันหลีกกายลาลับฟ้า ทุกสรรพสิ่งก้าวเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ แสงไฟต่างถูกจุดเพื่อให้ความสว่างในค่ำคืนที่ไร้แสง

ภายในตรอกแคบที่แสนมืดมิด ตรอกที่ควรปราศจากผู้คน กลับปรากฎเงาร่างสูงที่กำลังเดินโซซัดโซเซออกมา 

("spot light on!!!" เสียงผู้กำกับร้องสั่งมาจากข้างเวที)

ร่างสูง (ด้วยส้น) หมุนตัวแผ่วพลิ้วตามท่วงทำนองเพลงสวอนเลคของไชคอฟสกี้ ฉากการปรากฏตัวของปีศาจรอธบาร์ท

 

"...อึก...ชีวิตของข้า...อึก..."

ร่างสูงเอ่ยอย่างเมามายพลางเดินออกมาช้าๆ จากในตรอก 

ย่างก้าวแต่ละก้าวแทบจะเรียกหาความมั่นคงไม่ได้

สายลมพัดกรรโชก ชายผ้าดำทมิฬราวสีรัตติกาลสะบัดไหว

หากกระนั้นร่างสูงก็ยังทรงตัวต่อไปได้หวุดหวิด

(ทำนองเพลงกระหึ่มเร้าอารมณ์ เสียงครึมครางของทิมปานี่ดังระงม

แทนความทุกข์ทรมานใจอันแสนสาหัส)

 

"

"...ความสุขของข้า...อึก..."

(ร่างสูงหมุนตัวอีกรอบเมื่อเจอเทปมาร์กบอกจุดให้หมุน

"อุตส่าห์บอกแล้วว่าให้ใช้สีสะท้อนแสง ใช้สีเทามันกลืนกับพื้นเวทีว้อยยย")

 

"...ช่วงเวลาที่เคยมีทุกสิ่ง..."

(หมุนตัวอีก 30 รอบ แข่งกับท่าหมุน 32 รอบของโอดีล)

 

 

"ทุกอย่าง...กลับสูญสิ้น...ด้วยชายหนุ่มเพียงคนเดียว"

ร่างสูงครางอย่างเจ็บปวด ขาที่แทบจะยืนไม่ติดพื้นอยู่แล้วถึงกับทรุดลงทันทีที่ก้าวพ้นออกมาหาแสงจันทรา ใบหน้าก้มนิ่งหวนนึกถึงเรื่องราวที่ไม่คาดฝันว่าจะเกิดขึ้น

....เกิดขึ้นกับผู้ที่ได้ชื่อว่า "หนึ่งในใต้หล้า"

(ฮอร์นและทรอมโบนโหนเสียงขึ้นอีกคีย์ ทรัมเป็ตแปร๋แปร๋นออกมาราวเย้ยหยัน ขณะที่ทูบาคลอเบาๆสื่อถึงการยอมรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง)

ผู้ที่เหล่าจอมยุทธ์คุณธรรมทั้งหลายไม่เคยโค่นลงได้

ผู้ที่มีแหล่งพักพิงอยู่ ณ ดินแดนช็อคโก้

...จอมมารแห่งอุดรทิศ...

จอมมาร.......(ติ๊ด)......

(เพื่อไม่ให้ถือเป็นการหมิ่นประมาท เราจึงไม่อาจเอ่ยชื่อจอมมารให้ทุกท่านทราบได้ และต่อไปนี้ขอเรียกว่าสั้นๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาว่า 'จอมมาร')

...............................

..................

......

...

(เสียงกลองเบาลง วาทยากรให้สัญญาณ ไวโอลินขึ้นสายแผ่วเบาด้วยบทเพลงเมดิเตชั่นจากไทส์)

......

..................

............................

เรื่องราวทุกอย่างเริ่มต้นจากวันนั้น

วันที่สายน้ำโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ทั้งที่แสงแดดแผดกล้า

ปรากฎการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นมาให้เห็นบ่อยนัก

ณ ประตูแดงที่ไม่เคยมีผู้ใดผ่านเข้ามาก่อน

ประตูโทริอิศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนโลกันตร์

กลับปรากฎร่างของชายหนุ่มแปลกหน้าที่ไม่มีใครรู้จัก  

...

..

.

 

ผ่าง!!!

(ยืมฉาบมาจากศาลไคฟง)

 

 

 

ชายหนุ่มก้าวออกมาจากประตูแดงช้าๆ พร้อมร่มสีเฉดเช่นเดียวกับประตู

'...ด้วยใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางที่องอาจยากจะหาใครเทียม

ทำให้เขาเข้ามาอยู่ในใจสาวๆ ของข้าอย่างง่ายดาย...'  

 

 

'...ไม่ว่าจะเป็นแม่นางผู้นี้...'

 

'...ผู้นี้... '

 

'...หรือผู้นี้... '

 

 

'...แม้กระทั่งแม่นางที่ข้าแอบซ่อน... '

 

'...เขาก็แย่งไปจากข้า... !!!!'

...

..

.

เชิญติดตามการแก้แค้นของจอมมารได้ในตอนต่อไป

To Be Continue...

 

(ผู้กำกับโวยวาย "ไม่มีตอนต่อว้อยยยย!!!)

(อ้าว เรอะ งั้นเปลี่ยนใหม่...)

 

THE END

(จบ~)

 

(การ์ตูนที่ถูกตัดจบมันเป็นอย่างนี้เอง เริ่มเข้าใจความรู้สึกคนเขียนชาแมนคิง)

 

 

 

 

...แต่

เดี๋ยวก่อน!

ใช่ว่าโลกนี้จะมีแต่ช่วงเวลาแห่งความเศร้า

ช่วงเวลาแบบนี้ก็มีเหมือนกัน

 

 

โชะ!

 

 

แชะ!

 

 

หึหึ...

 

อ่ะ...

 

 

นั่น...

 

..

= =+

 

แอบถ่ายโอมาเกะนี่หว่า....บู!!!

(คนบ้าก็ยังเมามันกันต่อไป)

 

.....FIN.....

จบฮะ จบจริงๆ ละ

ขอจบความรั่วไว้เพียงเท่านี้

 ถ้ายังเอาภาพรั่วลงต่อ อาจโดนเจ้าของรูปทั้งหลายรุมฆ่าตายแถวนี้ได้ = ="

(โดยเฉพาะท่านจอมมารแห่งแดนโลกันตร์)

เพราะฉะนั้นเรามาดูภาพสวยๆ งามๆ กันดีกว่าฮะ หลังจากได้หัวเราะกันไปแล้ว

(หวังว่าทุกคนจะอ่านไปยิ้มไปนะฮะ - ด้วยความปรารถนาดี)

(อย่า...อย่า...อย่าเพิ่งล้มโต๊ะ) 

 

 

 

 

เริ่มต้นด้วยทางโซน J-Rock  

 

 

ท่านมาน่าลุค Moi Dix Mois

 

โชว์จี้ชัดๆหน่อยเจ๊

 

ยามท่านหญิงขาดข้าทาสบริวาร

 

กระทั่งชายกระโปรงยังต้องมาจัดเอง

(เสียงแว้ดมาแว่วๆ "หล่อนก็มาจัดให้ชั้นสิยะ!!!")

(เสียงตอบกลับจากสวรรค์ "เออน่า จัดไป ตรูจะถ่าย)

 

พีทคุงมาดหนุ่มยูกาตะ

(แหม...มันน่าเอารูปจัดหัวตอนเช้ามาแปะเทียบ)

(/*me โดนน้องพีทกระทืบ)

 

แล้วสาวเจ้านางนี้ใช่ เจ ร็อค หรือ!?

ความเข้ากันที่เหลือเชื่อ O[]O

(ไม่ใช่ แต่เข้ากันดีมั้ยล่ะ เฮะๆๆ)

 

 

จาก

เจ ร็อค

สู่

โลลิต้า

MIX and MACTH

ชุดเอื้องนี่รู้สึกจะนักร้องหนุ่มแต่งสาวนะ

ชื่ออะไรก็ไม่รู้ รู้ว่าเจ๊ปอหล่อกว่า

(เอื้องกรี๊ดดดด "พูดงี้เลิกคบดีกว่าเจ๊!")

 

นัทจังกะบิว ชุดโลลิต้าฝีมือเจ๊ปอ

สาวๆในฮาเร็มของท่านจอมมาร

 

 

พูดถึงฮาเร็ม ฮาเร็มก็มา

แต่ได้ข่าวว่านั่นผู้สาวไหนไม่รู้

 

 

นี่สิ เหล่าสาวๆของท่านจอมมารของจริง

จากซ้ายไปขวา โทระจัง นัทจัง บิวจัง

(ลายกระโปรงบิวจังชวนโฮกมาก)

 

 

 

 

ขณะถ่ายรูปนี้ ก็มีกลุ่มคนเข้ามาสัมภาษณ์และถ่ายรูป

คำถามแรก

"น้องๆคะ พวกน้องแต่งเรื่องอะไรคะ"

(ป้าดดดด เจ๊คนถามทำหน้าเหมือนว่าทุกคนมาจากเรื่องเดียวกัน

ขนาดชุดไปคนละทิศละทางขนาดนี้เนี่ยนะ!!!)

อิป้ายิ้มหวานตอบไป

"อ๋อ แต่งคนละเรื่องค่ะ มาด้วยกันเฉยๆ"

คุณเพ่อึ้งไปนิด ก่อนจะป้อนโปรแกรมคำสั่งใหม่

"งั้นพวกน้องๆ ทั้งหมดทำท่าจากเรื่องของแต่ละคนก็ได้ค่ะ พี่จะถ่ายรูปรวม"

ทุกคนหันมามองหน้ากัน

ตรูจะทำได้ยังง้ายยยยยยยยยย!?!?!?!?!?!?!?

อากาเนะรำพัดสะบัดผ้าคลุม โนโซมิถือดาบ

มาน่ายืนเก๊ก หนุ่มยูกาตะกางร่ม แม่สาวโลลิทำท่าแอ๊บแบ๊ว

เอาทั้งหมดนี้มาปรากฏในภาพเดียวนี่นะ!!!

ฮ่วย! สวยฮ่ะ สวยพิลึกกึกกือทีเดียว...

ทุกคนเลยขอตัวจากไป ให้พี่เขาไปหาเหยื่อรายใหม่เอาดาบหน้าเหอะค่ะ สาธุ~

 

ภาพเหมือนที่แตกต่าง (กับรูปข้างบน) หาจุดเหมือนได้

(ห้ามบอกว่าคนภาพบนกับภาพล่างเหมือนกัน)

รับไปเลย "โอ้~ ลันล้า แมกกาซีน" ที่จะวางจำหน่ายในอีก ห้าหมื่นปีข้างหน้า 1 ฉบับ มูลค่ายังไม่อาจทราบได้ เพราะยังไม่ได้ออก

 

 

โอ๊ะ นี่มาน่าซังกำลังทำอะไรอยู่

(ภาพแอบถ่ายจากชั้นสองสามของตึก)

มานาซามะนอกจายยยยย T^T

(ท่านมาน่าตื้บ "นอกใจไรฟระ!)

 

 

 

 

โซน Anime & Manga & Game & Novel

(เขียนเหมามาหมด ทำอย่างกับว่ามีครบทุกอัน กรั่กๆ)

 

Gundam OO

Ali Al-Saachez

ชายหนุ่มผู้ชื่นชอบสงครามและเงินตรา

 

"I love war..."

(แสยะยิ้มเลือดเย็นประกอบ)

 

ทำไมเราแอบหลอนมองเป็นผู้ประกาศข่าวยามเช้าจัง

(เพราะดูดีเกินไปน่ะสิ แหม กิ๊กทำไมไม่แต่งอาลีชุดกรรมกรก่อสร้างนั่นน่ะ

เราออกจะชอบเคราคุณเขา ><)

 

แต่เดี๋ยวก่อน

พอมองอีกที พร้อมภาพตึกประกอบ ช่างเหมือน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เอิกๆ

(งั้นต้องเปลี่ยนเป็น "I love money..."

เอ๋ เอ๊ะๆๆ แอบเข้าคอนเซปต์อยู่นา)

 

อาจเป็นเพราะรอยยิ้มที่ดูใจดีและใบหน้าหวานที่ไม่น่าหลอกลวงเด็กน้อยได้แน่นอนเลย ทำให้พี่กิ๊กดูเจ้าเล่ห์ไม่พอ ฉะนั้น ขอแนะนำว่า พี่กิ๊กต้องเติมรอยแผลรูปกากบาทที่แก้มซ้ายฮะ จะช่วยให้หน้าดูดุขึ้น (จริงหรือ ได้ข่าววงในกระซิบมาว่า คนที่มีรอยแผลที่แก้มซ้าย หน้าก็ยังดูหวาน และอ่อนกว่าวัยมากเลยนะ - จิตใต้สำนึกรายงาน)

(ถู้กกกกกก ไม่เชื่อไปดูตาเคนชินแกเลย = =)

 

 

หนุ่มเข้ม อนาคตไกล ย่อมเป็นที่ถูกใจของสาวๆ

(หนุ่มโอจิบ้าสงครามและซาดิสต์ได้ใจ ย่อมเป็นที่ถูกใจของสาวๆ (มาโซคิสต์)) 

 

 

โดยเฉพาะนางนี้

(ถ้าแต่งชุดกรรมกรไว้เครา นางนี้จะกรี๊ดกว่านี้ฮ่ะ)

......

....และ....

นางนี้

=[]=lll

.....

...

..

.

o(_ _)o

ขอบคุณที่ดู - อ่านจนจบฮะ 

 

ป.ล. เขียนล้อด้วยรัก อย่าเคืองกันไป ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้

ป.ล. บางรูปอาจดูเล็กไปนะฮะ เพราะเกิดความผิดพลาดในการย่อของเราเอง อันว่าจะปรับใหม่ ความขี้เกียจมันดันมีมากเกินกว่าจะทำได้

แต่เรื่องราวในงานอันชวนปวดหัวยังไม่จบ

มันยังคงมีต่อไป

ในเอนทรี่หน้า

Oishi Cosplay 2 & Hot Japanese Festival # 3

จะเป็นภาคจบหรือไม่ ต้องรอดูกันต่อไป...

(จะ...จะ...จบล่ะมั้ง.... ^^")

edit @ 21 Aug 2008 16:54:46 by ariesANDvana

 

 

ณ วันเสาร์ที่ 9 สิงหาคม ที่ Central World

 

งานคอสกรุงเทพฯ ครั้งแรกที่เราไป (ส่วนเราเป็นครั้งที่สองฮ่ะ ไม่เข็ด กร๊ากกกก)

 

 

 

ก้าวแรกที่ลงจากแท็กซี่ ข้ามสะพาน หอบสังขารอันชราภาพมากแล้วเพื่อเข้าสู่ตัวงาน

 

 

 

สิ่งแรกที่เห็น

 

 

 

ความรู้สึกแรกที่ได้สัมผัส

 

 

 

พระเจ้า! มันยอด (แย่) มาก

 

 

 

(ข้างบนน่ะของจอร์ช ส่วนนี้ของซาราห์ : โอ้ว จอร์ช มันยอดจะยืดยาดเล้ยยยยย)

 

 

 

เอาไปเลยคะแนนความประทับใจ 5.5 (เห็นไหม คะแนนเต็ม 10 เราให้ตั้ง 5.5 เพราะฉะนั้นไม่ถือว่าเราใจร้ายเลย)

 

 

 

ตอนแรกก่อนมางานคอสที่กรุงเทพฯ เราก็พอได้ยินกิตติศัพท์งานมาบางส่วนจากเพื่อนแล้ว เลยพอทำใจเตรียมไว้บ้าง ว่ายังไงก็ต้องโดนอะไรสักอย่าง แต่เสียงลือเสียงเล่าอ้างอันใดจะสู้ไปประสบเอง เจอเอง งงเอง อึ้งเอง ช่างเป็นความแปลกใหม่ในใจโดยแท้ = =+

 

 

ความอึ้ง - ได้รับโทรศัทพ์จากสตาฟงานเมื่อวันที่ 8 นัดเจอกันวันที่ 9 ตอน 10:30 น. เพื่อนัดซ้อม แล้วจัดคิว เดินจริง 4 โมงเย็น พอเข้าใจนะว่าไม่อยากให้ซ้อมตอนจัดงาน เลยไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่เพียงแปลกใจตรงที่ทางสตาฟบอกว่าไม่ต้องเตรียมอะไร เพราะจะให้เดินเฉยๆ แล้วไม่ต้องแต่งตัวไปด้วยที่นั่นจัดที่แต่งตัวไว้ให้แล้ว แต่ปรากฏว่า พอไปถึงในงาน...

 

 

 

"ที่แต่งตัวมีไหน!!!!!!!"

 

 

 

(คุณหลอกดาววววววววว =[]=)

 

 

 

 

นอกจากต้องวางข้าวของเรียงรายเป็นทางยาวไว้ตรงทางเข้าห้างฯ ไม่พอ ยังไม่มีที่แต่งตัวให้ด้วย และที่สำคัญ

 

 

"ห้ามแต่งตัวในห้องน้ำ"  ...!?!?!?!?!?   (ช่วยอึ้ง)

 

 

 

 

 

 

บอกตามตรงว่าอึ้งมาก ไม่ให้แต่งตัวในห้องน้ำ ทางเจ้าของงานไม่ได้จัดแบ่งที่ไว้ให้แต่งตัว สรุปคือ ให้ถอดมันตรงนั้นหน้างานเลยหรือ!? (ถู้กกกกก เอ๊ย ไม่ใช่ฮ่า~ >>>โดนอารี่กระโดดสกายคิก)

 

 

ความงง - เมื่อแต่งตัวในห้องน้ำไม่ได้ ทางงานไม่ได้จัดสถานที่ไว้ให้ จะแต่งหน้าตรงหน้าห้างฯ ก็กระไรอยู่ (แดดร้อนแบบนั้น ยังไม่ต้องรองพื้น หน้าก็ละลายแล้ว) สุดท้ายเลยต้อง(อพยพ)มาแต่งหน้าห้องน้ำ (ก็นะ ข้าวของแต่ละคนไม่ใช่น้อยๆ ขนาดเลือกนั่งหลบไม่ให้เกะกีดขวางทางเดินและผู้คนก็แล้ว) และตบท้ายด้วยการโดนยามไล่ เยี่ยม =w=b

 

 

 

อย่างไรก็ดี เรื่องยามนี้เราอาจมองโลกได้ในแง่ดีว่า ที่ยามมาไล่ เพราะอาจไปขวางทางคนเข้าห้องน้ำ  ทำให้การสัญจรไปมาไม่สะดวก (เท่าที่ดูเราว่าไม่ขวางนะ แต่อย่างว่า มีกลุ่มคนแต่งตัวพิลึก ใส่หัวสีประหลาด พกอาวุธ(?) ไปนั่งแต่งหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจบริเวณนั้นอาจเป็นเหตุให้ลูกค้าที่ขวัญอ่อนตกใจกลัวได้)

 

 

 

ถ้าจำไม่ผิด ห้องน้ำในห้างมีมากกว่า 1 ถ้าปิดให้สักห้องไว้แต่งตัวจะดีกว่าไหม ยามจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาคอยจับตา คอยไล่ คอยทะเลาะกัน แถมใครๆ จะได้เกลียด 'คุณยาม' น้อยลงด้วย (พูดจาเข้าข้างตัวเองจริงๆ เรา) (แต่เป็นไอเดียที่ไม่เลวนะ เราว่า...)

 

 

 

ส่วนการจัดงานไม่ขอพูดถึง เพราะเราแอบชิ่ง ไม่ยอมลงประกวด บวกกับที่หลายๆ คนบอกว่าเหมือนครั้งที่แล้ว ไม่เปลี่ยนแปลง ฉะนั้นถึงพูดไปก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเหมือนเดิม แต่จะแอบบอกสั้นๆ ว่า

 

 

"หัดเตรียมงานล่วงหน้าสักนิด วางแผนกันสักหน่อย อย่ามาทำกันเพียงข้ามคืน แล้วไร้ประสิทธิภาพแบบนี้!!" 

 

 

 

 

 

 

......................................จบ แถลงการณ์คำบ่น......................................

 

 

 

 

^

 

 

 

^

 

 

 

ไอ้ที่แอบบอกข้างบนมันแทงใจคนแถวนี้ดังฉึกๆ ไงชอบก๊ลลล

 

 

 

อย่าทำกันเพียงชั่วข้ามคืนนะตัวเอ๊งงงงง

 

 

 

(ได้ข่าวว่าที่ผ่านมาก็เผางานส่งกันเป็นว่าเล่น)

 

^

^

 

แต่ไม่ไร้ประสิทธิภาพอย่างนี้นี่ฮ้า~~

 

 

 

อย่าเพิ่งร้อนตัวๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อนุญาตให้ถอนหายใจหนึ่งเฮือก ป้าแก่แล้ว.... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เข้าสู่ช่วงรูปกันดีกว่า

 

 

 

 

เนื่องจากความบ้าพลัง เพราะรูปคราวนี้ออกมาสวยมาก เลยไม่ต้องปรับอะไรนอกจากรูปที่ย้อนแสง กับลบริ้วรอยบนใบหน้า (กรั่กๆ แอบทำตัวหน้าใส หลอกลวงประชาชน) (ไม่จริ๊ง ป้าเปล่าหลอกนะ หลานๆ ><) ที่เหลือผ่านโลด ยกเว้นหุ่น ที่ถ้าปรับให้หุ่นนางแบบเมื่อไร คงโดนคนที่รู้หุ่นจริงๆ รุม โทษฐาน ปรับภาพเกินความจริง อิอิ (โฮ้ย แน่จริงปรับเลยดิ๊ เผื่อได้โล่ห์โฟโต้ฉ่อยขั้นเทพ) (ถ้าปรับ คาดว่าเดือนหน้าคงได้ดูรูปกันล่ะฮะ อันนี้ยังไม่รวมการอัพเน้อ)

 

 

 

 

เอ้า ดูรูปกันฮะ รูปเยอะ(ไม่)หน่อย เลยขอแบ่งออกเป็นเอ็นทรี่ๆ กี่เอ็นทรี่ก็แล้วแต่จำนวนรูป และความบ้าพลัง ส่วนรูป private อินุยาฉะ ขอแปะไว้ก่อนนะฮะ (เริ่มมาไม่เท่าไร เริ่มแปะแล้ว หึหึ ส่วน 'ดอง' นั้นมันเป็นในสายเลือดรักษากันไม่หาย.....) (อันว่าการดองคืองานหลักของเรา การอัพเบาๆ คืองานอดิเรก...)

 

 

 

 

เริ่มต้นด้วยสปอนเซอร์ของงานในครั้งนี้ (โดยส่วนตัว เราว่าน้ำชาของ...ไม่อร่อยสักรสเลย เหอๆ) (แต่เราชอบรสข้าวฟ่างกะ sugar free นะ น่าเสียดายที่อันหลังไม่มีแจก รึมันจะขายไม่ดี...)

 

 

 

 

 

 

 

เอ้า เด็กๆ เข้าแถว ท่ามกลางแสงแดดอันแผดกล้าของกรุงเทพฯ ผิวจะได้เหี่ยวเร็วๆ อย่ามาตึงแข่งพวกป้าๆ นะยะ เห็นแล้วอิจฉา ตากมันเข้าไป ใครขาวจะได้คล้ำ ใครคล้ำจะได้ดำ ถ้าใครดำก็จะได้เกรียมให้สมใจ(คนจัด)

 

 

  

 

 

 

 

ไม่ต้องตากแดด หัวหนูก็แดงแล้วลูก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชั่วบอลลูนขยับเอวกลางเปลวแดด

ร้อนที่แผดก็ไม่เพลาพระเวหา

พอคนคอสขยับแถวที่แกร่วมา

ก็รู้ว่าลานนี่ร้อนนรก!

 

 

 

"เพียงการเผาไหม้"

(เนาผ้า  พงษ์การ์ตูน)

 

 

 

 

หลังจากนั่งเป็นกล้วยตากกับรอเวลาทางสตาฟตกลงกันมาได้พักใหญ่ๆ ก็ได้เวลาขึ้นซ้อม? (ซ้อมเรอะ นั่นเรียกซ้อมเรอะ ดั๊นนึกว่าเค้าฝึก ร.ด.นะนั่น) กันบนเวที

 

 

แถมนิด - คาดว่าทางงานคงได้เตรียมกันเมื่อคืน เพราะหลายๆ อย่างยังไม่พร้อมอยู่มาก ขนาดเวทียังไม่แข็งแรงเลย เดินกันที มีเสียงหล่อๆ ของใครบางคนแว่วมา "ระวังครับ อย่าเหยียบแรง เดี๋ยวบันไดพัง" แล้วมันก็ดังว่า มันไม่พังฮะ แต่อ่อนมาก (ไม่ใช่แค่ความแข็งแรงของเวทีนา แตร่...ดั๊นได้ข่าวล่ามาไวว่าช่างยังทาสีข้างเวทีขณะซ้อมอยู่เลยฮ่ะ ได้ยินแว่วมาเบาๆกับสายลมร้อน... ระวังน้อง สียังไม่แห้ง อยู่นะเออ...)

 

 

 

อีกอย่าง นี้คือการประกวด แต่ทำไมเรารู้สึกเหมือนรับน้องจังเลย อา...ความรู้สึกเมื่อวันวานมันช่างสวยงาม =w= (เดี๋ยวสั่งเดิน เดี๋ยวสั่งวิ่ง) >>>เหม่อมองฟ้า โหยหาอดีตที่ล่วงผ่านไป ไม่ต้องหวนกลับมาล่ะดีแล้วนะแต๋วเอ๋ย.... 

 

 

 

 

 

 

 

เรายังคงโฆษณาให้สปอนเซอร์อย่างต่อเนื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น้องๆได้ยินพี่มั้ยครับ!

 

 

 

ได้ยินแล้ว(โว้ย)ฮ่ะ!!!!

 

(ยามร้อนใกล้บ้ากับแดดเวลาใกล้เที่ยง)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เข้าแถวรอบที่...ที่...ที่เท่าไหร่ก็ขี้เกียจจะจำแล้ว...

 

 

 

 

 

บรรยากาศงาน

 

 

คนเยอะมาก ดูแปลกตาดี เพราะไม่เคยมางานที่คนเยอะๆ เลย (งานเชียงใหม่เรามันคนกระหยิบมือนี่นะ อย่า อย่านะ อย่าเทียบรุ่น)

 

 

 

(ภาพถ่ายจากมุมสูง หรือเรียกว่าแอบถ่ายนั้นเอง อิอิ)

 

 

 

(แอบชอบสไตล์การจัดเวทีกลมๆด้านหน้าแบบนี้นะ ถ้าคนเดินมันคงถ่ายรูปออกมาสวยดี น่าเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้ซุ่มดูอยู่ข้างบนนี้ตอนเดินประกวดกัน)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยังคงแสดงดนตรีกันต่อไป ไอ้เรามันหูคุณป้า เลยไม่กระสากับเพลงแนวพังค์ๆ ร็อกๆ เฮฟวี่ๆ (เหอะ แนวอะไรก็ช่างเหอะ ป้าเรียกไม่ถูก) ถ้าเป็นเพลงการ์ตูนล่ะ ป้าอาจวิ่งไปอิ๊อั๊งก็ได้ (ดูรสนิยมมัน...)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศ  ทรานสฟอร์เมอร์ Transformer

 

 

 

 

ต้องเข็นกันเลยทีเดียว (กรุณาสังเกตตรงขาหุ่น เห็นเข็นไปเข็นมาทั่วงาน) ดูจากสภาพก็น่าจะเดินลำบากล่ะนะ (ไม่แน่ใจว่าในนั้นมีคนอยู่ไหม แต่ยอมรับถึงความอดทนเลย  (และแอบชมความทรหดของคนเข็นไม่ได้ คงเมื่อยแย่) เพราะอย่างที่เห็น ชุดแนวนี้มันร้อนมากเลย เคยลองแนวคล้ายๆ มันมาแล้ว TT^TT)

 

 

(อยากลองแนวนี้มั่งมั้ยล่ะอารี่~ เดี๋ยวเขาคอสเป็นคนขับห้ายยยย = =+)

 

 

 

(ยังมิบังอาจวานะจัง อยากคอสชากี้ในเรื่อง Beet The Vandelbuster พอฮะ สไตล์หุ่นยนต์ขอแค่มองนะดีแล้ว....)

 

 

 

(ชิ...)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อสงครามสิ้นสุด สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คือ.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หัวหุ่นสวยงาม ชอบมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คาดว่าน่าจะทำจากไฟเบอร์กลาส

(ผู้รู้เขากระซิบบอกในคอมเมนต์ว่าทำจากโฟมยางแฮะ

เออนะ ออกมาเข้าท่าดีเป็นบ้า)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แอบเห็นว่าข้างในตัวเชื่อมเป็นท่อพีวีซีล่ะ ><

 

 

 

 

 

เฮ้อ อยากมีปัญญาหล่อไฟเบอร์ได้ขนาดนี้จังน้า....

(อยากหัดเทคนิคการใช้โฟมยางให้ได้งี้จัง) 

 

 

 

สู้ต่อไป Gundam!!!

 

 

 

เสียดายภาค OO จบได้... สุดท้ายทุกสิ่งก็กลับสู่จุดเริ่มต้น สมชื่อภาค

 

 

 

(เรียกกันดั้มศูนย์ศูนย์มาตั้งนาน ตกลงเค้าเรียกดับเบิ้ลโอหรอกเรอะ =[]=)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PHOTO HUNT เกมส์ตามหา MANA และช่างภาพฮะ

 

 

 

หาเจอกันไหมเอ่ย ว่าอยู่ที่ไหนกันบ้าง แต่หาเจอเราก็ไม่มีรางวัลให้ นอกจากหัวใจดวงน้อยๆ นี้หรอกนะ กรั่กๆ  (ใครหาคนอื่นเจอเพิ่มเติม เดี๋ยวให้หัวใจอารี่เป็นรางวัลเล้ยยยย)

 

 

 

(หัวใจวานะจังดีกว่านะฮะ หัวใจเราคนเขาจะเอาไปต้ม และทุบให้แหลกเสียมากกว่า กรั่กๆ)

 

 

 

(ไม่ ไม่ให้ งก)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหล่าเลเยอร์ (เริ่มเล่นง่าย เพราะเรื่องไม่รู้จักเยอะมาก = =")

 

จริงๆ ในงานเจอเลเยอร์เยอะมาก แต่เพราะด้วยเหตุที่ว่าเยอะ เลยตามถ่ายไม่ทัน สุดแสนเสียดาย พอจะไปขอถ่ายหันมาอีกทีเลเยอร์หายไปแล้วก็มี หรือร้ายกว่านั้นคือ ไม่เจอเลย ทั้งที่อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน เจ็บใจจจจ

 

ผู้ใดรู้จัก หรือเลเยอร์เจ้าของภาพโปรดชี้แนะด้วยฮะ

 

ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านฮะ

 

 

 

 

 

 

 

ภาพนี้อะฮั้นวิ่งไปกรี๊ดทันทีที่เห็น เรื่องอะไรไม่รู้ แต่ชอบจังงงงง

 

(บังเอิญป้าแกบ้าชมมาเหงะ)

 

 

 

 

 

 

 

ไอ้นี่ก็วิ่งไปขอเค้าถ่ายตอนเค้านั่งพักกันอยู่

เรื่องอะไรไม่รู้อีก แต่แต่งออกมาดูดีกันจัง

 

ปังย่าหรือเปล่า?

 

ตอนแรกแอบนึกว่าทริกสเตอร์นะนั่น

 

 

 

 

 

 

 

 

Demonbane

  

 

 

เรื่องนี้หลังจากเห็นคนคอสนางเอกกันมาก็หลายรายแล้ว ในที่สุดก็จำชื่อเรื่องได้เสียที

(ปลาทองขนาดหนัก)

 

 

 

 

 

 

 

แต่ชอบจัง น่ารักกันทั้งสามคนเลย ต่อมโมเอ๊แตกโพละจนต้องวิ่งไปขอถ่าย

โดยเฉพาะคู่ขาวดำนี่น้า น่ารักมากๆ คนแต่งก็แต่งขึ้นซะด้วย